Olladas
Celtia Mariño, 51, Santiago de Compostela

Cando era nova, aquel neno da aldea veciña parecíame o mais fermoso aventureiro que vira nunca.
Viña bañarse ó río cheo de algarabía e risotadas.
En inverno pasaba diante da casa co seu avó, cargaban leña para quentarse.
Nunca me atrevín a falarlle.
El nunca me ollou.
Marchei estudar fora e non souben mais.
Volvin á aldea tras 24 anos a arranxar temas familiares.
Rio deserto.
Ruas baleiras.
Ventás pechadas.
Pasei polo monte, crucei cun home arrastrando ramallos, o meu 'ola' quedou sen resposta.
Mirei seus ollos.
A sua chispa de neno era apenas un fulgor.