A carta
Orfeo, 27, Arteixo
Atopouna entre os libros vellos da súa avoa: unha carta sen abrir, co seu nome escrito a man, cunha caligrafía antiga que lle pareceu estrañamente familiar.
Non lembraba ter recibido nunca nada dela. Tremendo, rompeu o selo.
Dentro, unhas liñas falaban dun soño recorrente, dun aviso, dun camiño por escoller cando chegase o momento.
Ese día, sen saber por que, cancelou todo e marchou cara ao mar.
A carta non tiña data. Nin explicación. Só unha sinatura: ela mesma.
Non lembraba ter recibido nunca nada dela. Tremendo, rompeu o selo.
Dentro, unhas liñas falaban dun soño recorrente, dun aviso, dun camiño por escoller cando chegase o momento.
Ese día, sen saber por que, cancelou todo e marchou cara ao mar.
A carta non tiña data. Nin explicación. Só unha sinatura: ela mesma.