Volver ao principio
Raquel, 30, Cangas

Os aeroportos son lugares máxicos ou, polo menos, así o sentía ela. Na fila de embarque adoitaba imaxinar o motivo da viaxe dos seus compañeiros de voo: emigrados de visita para que os rapaces estean cos seus avós, a voda dun amigo da infancia ou simplemente turismo. Tantas veces fixera aquela cola... xa supuxera de todo!

Hoxe ela, nese preciso instante, deixaba atrás doce anos de vivencias por Barcelona.

Hoxe, o fulgor dos seus ollos contaba que volvía a casa para retomar aquela débeda pendente coa Uxía de 18 anos: sería mestra.

Pasado, presente e futuro convivían no seu destino.