O reloxo herdado
Noa, 22, A Coruña

O día do enterro do avó recibiu como lembranza un reloxo de peto antigo. Non funcionaba, pero brillaba coma se gardase un segredo. Ao abrilo por primeira vez, marcou as 11:47; pouco despois soubo que o seu mellor amigo sufrira un accidente nesa mesma hora. Non lle deu importancia ata semanas despois: o reloxo marcou as 03:12, e esa noite a súa nai morreu mentres durmía. Comprendeu entón que non medía o tempo, senón destinos. Cada hora era unha sentenza. Agora gárdao no caixón máis fondo, loitando coa tentación de abrilo e coñecer a súa propia morte.