O avó
Ana Veiga, 50, Bertamiráns
Dende a xanela do camarote Enrique saloucaba pensando en todo o que deixaba atrás.
Era unha despedida da súa vida anterior mesmo de sí mesmo; un dó que sería silencioso e daría paso ao seu novo eu.
Deixaba atrás a miseria e a fame negra para alcanzar riqueza e prosperidade.
Enrique con tristeza e ansiedade pensaba na súa familia e tamén no retorno; unha esperanza que sería constante.
Aqueles ollos da cor do océano cruzaban o charco para non volver e ainda que Enrique xamais volvería de Arxentina marcaría para sempre o destino da súa linaxe.
Era unha despedida da súa vida anterior mesmo de sí mesmo; un dó que sería silencioso e daría paso ao seu novo eu.
Deixaba atrás a miseria e a fame negra para alcanzar riqueza e prosperidade.
Enrique con tristeza e ansiedade pensaba na súa familia e tamén no retorno; unha esperanza que sería constante.
Aqueles ollos da cor do océano cruzaban o charco para non volver e ainda que Enrique xamais volvería de Arxentina marcaría para sempre o destino da súa linaxe.