Paz
Vieites, 30, Arzúa

Naceran para odiarse. Medraran aprendendo a temer o nome do outro. Pero un día cruzaron fronteiras, palabras, silencios e miradas. E amáronse, a milleiros de kilómetros, pero amáronse.
Hoxe, nunha habitación dun hospital estranxeiro, ela mira ao seu fillo recén nacido. Ten os ollos do pai, azuis como o ceo do seu Haifa natal; e o sorriso dela, ese que creu perdido na Gaza que a viu nacer. Pregúntase se o mundo o deixará crecer sen trincheiras, sen presenciar o horror.
E, mentres o acubilla no peito, pensa que quizais, só quizais, o destino tamén se poida escribir de novo.