De volta
Rocío Valverde, 46, Tomiño

O autocar discorría paseniño polas angostas estradas que conducían á aldea. Un arrecendo a terra húmida embazoulle a ollada. Dous lustros dando tombos polo estranxeiro non foran suficientes para mudar o destino. Atrás quedaban maletas con anacos de soños enferruxados, paisaxes áridas, lúas apagadas.
Empurrou a porta da casa e o seu peito foi asolagado por lembranzas da nenez. Xurdiron risas e bágoas. Silencios. Melodías alegres.
Sentiuse lixeira, unha folla en branco. Cun pincel de morriña invocou o rostro dun antigo amor.
E aconteceu.
As súas raíces fervellaban, ao fin, nun lar no que espreguizarse.