Entre liñas
Vieites, 30, Arzúa

Sentou fronte a ela e, coma sempre, estendeu a man.
—Esta liña fala de viaxes... —dixo ela.
—E eu que apenas saio do pobo —respondeu, sorrindo.
—Aquí hai unha dor antiga. E... alegría por vir.
Ela pasou o dedo polo centro da palma.
—E esta é a liña do amor...
E entón calou. Porque, por primeira vez, non sabía se estaba lendo a man del ou sentindo a súa propia.
Mirouno e soubo que volvería ao día seguinte. Como levaba facendo dende había semanas.
—Non sei se creo no destino —murmurou el—, pero hai miradas que o escriben.