REFUXIO DO TEMPO
MATEO, 41, Pontevedra

Naquel pobo quimérico murmuran que ninguén a chama, e aínda así chega. A sombra anciá esvaraba polas canellas graníticas, recollendo caramelos babeados; o anuncio das campás pérdese mudo na súa alforxa sen fondo. Os veciños obsérvana desde os balcóns, con bocas abertas, coma monifates de salitre. Entre os seus dedos, lentellas palpitantes: destinos encapsulados, condenas diminutas. Nunha noite amosoume a miña; refulxía como ollo arrincado dun deus vello. Collina e quixen fuxir… pero o pobo desapareceu tras os seus pasos, e eu espertei na lentella, atrapado para sempre no seu pulso.