Aceptando o inexorable
Isabel, 48, Santa Comba

E, de súpeto, vino todo claro: “Por que resistirse ao que nos vén dado? Por que angustiarse cando todo se torce? Por que chorar cando non hai remedio?
Deixareime fluír, como a auga do río. Non son máis ca unha ínfima partícula de pó arrastrada polo vento cósmico.”